Jürgen Habermas

Ο Γιούργκεν Χάμπερμας (1929-2026) γεννήθηκε στη μικρή πόλη Γκούμερσμπαχ της Γερμανίας. Σπούδασε Φιλοσοφία στα πανεπιστήμια του Γκέτινγκεν και της Βόννης. Βοηθός του Theodor Adorno στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης από το 1956, διαδέχτηκε τον Max Horkheimer στην έδρα της φιλοσοφίας του ίδιου πανεπιστημίου το 1964 και ενσάρκωσε τη δεύτερη γενιά της σχολής της Φρανκφούρτης. Διαφοροποιήθηκε ωστόσο από τους δασκάλους του, καθώς αρνήθηκε τον πεσιμισμό τους και προσπάθησε με το έργο του να ανανεώσει τη συζήτηση για τη δημοκρατία, τον Διαφωτισμό και τον κριτικό ορθολογισμό. Παράλληλα με την ερευνητική του δραστηριότητα αρθρογράφησε στον Τύπο και πήρε θέση σε όλα τα σημαντικά πολιτικά ζητήματα της εποχής του. Τη δεκαετία του 60 συνδέθηκε με τους ηγέτες του φοιτητικού κινήματος αλλά συγκρούστηκε μαζί τους όταν τάχθηκε υπέρ του ριζοσπαστικού ρεφορμισμού. Από το 1971 ως το 1982 διηύθυνε το Ινστιτούτο Max-Plank των κοινωνικών επιστημών και δίδαξε στα πανεπιστήμια του Μάρμπουργκ και της Χαϊδελβέργης πλάι στον Gadamer. Το 1982 το Πανεπιστήμιο του Μονάχου αρνήθηκε να τον εκλέξει καθηγητή, ενώ ο Τύπος της δεξιάς εξαπέλυσε εναντίον του οξύτατη δυσφημιστική εκστρατεία. Το 1983 επανεκλέχθηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης. Το 1986 αντιπαρατέθηκε έντονα με τους συντηρητικούς ιστορικούς οι οποίοι θεωρούσαν τον ναζισμό ως μια αμυντική απάντηση στην εμφάνιση του κομμουνισμού. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, τόσο με τα βιβλία του όσο και με τα άρθρα του, ασχολήθηκε με τη σχέση μεταξύ της οικουμενικότητας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της πολυπολιτισμικότητας, με την κρίση του κράτους-έθνους, την παγκοσμιοποίηση, καθώς και με τα προβλήματα της βιοηθικής, του ρατσισμού, της μετανάστευσης και της ευρωπαϊκής ενοποίησης.