Ιωάννης Βαρβιτσιώτης

Ο Ιωάννης Μ. Βαρβιτσιώτης (Αθήνα, 1933-2026) σπούδασε Νομικά στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Φράιμπουργκ της Γερμανίας και ειδικεύτηκε στο Δίκαιο των εταιρειών. Το 1960 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1961 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής. Έκτοτε επανεξελέγη σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις (1963, 1964 με την ΕΡΕ και 1974, 1977, 1981, 1985, Ιούνιο 1989, Οκτώβριο 1989, 1990, 1993, 1996, 2000 με τη Νέα Δημοκρατία). Κατά το χρονικό διάστημα 1961-1967 διετέλεσε γραμματέας προεδρείου και κοσμήτωρ της Βουλής, γραμματέας της Επιτροπής Αναθεωρήσεως του Συντάγματος, μόνιμο μέλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή Συνδέσεως Ελλάδας – ΕΟΚ. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας συνελήφθη και φυλακίστηκε. Από το 1974 χρημάτισε υφυπουργός Εσωτερικών, υφυπουργός Εξωτερικών, υπουργός Εμπορίου (δύο φορές), υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, υπουργός Εθνικής Άμυνας (δύο φορές), υπουργός Δικαιοσύνης. Σημαντικός σταθμός στην καριέρα του υπήρξε η θητεία του ως αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (1985-1996), ενώ διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος, γενικός γραμματέας της Κοινοβουλευτικής ομάδας, αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και πρόεδρος του Ινστιτούτου “Κωνσταντίνος Καραμανλής”. Στις εκλογές της 13ης Ιουνίου 2004 εξελέγη ευρωβουλευτής και ήταν επικεφαλής της ομάδας των ευρωβουλευτών της Νέας Δημοκρατίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Τιμήθηκε με το Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικος, καθώς και με άλλα ανώτερα παράσημα διαφόρων κρατών, και έγράψε πολλές νομικές και πολιτικές μελέτες.