— Τι ’ναι, Νίκο;
— Ξέρεις τι τρέχει; μου λέει κολλώντας τα χείλη του στ’ αυτί μου.
— Δεν ξέρω…, του απαντώ. […]
— Σκοτώσανε έναν υπουργό!
— Πώς;;
Ο φίλος έψαξε με τα μάτια να δει αν τον άκουσαν.
— Πότε;
— Προχτές τη νύχτα. Της Δικαιοσύνης. Μου το σφύριξε ο γιος της σπιτονοικοκυράς μας, ο Στέφανος ο Παπαγιωργάκης, καθώς γέμιζε το λαγήνι του στη βρύση. Ανεβήκαμε τη σκάλα αμίλητοι. Κοντά στην πόρτα έσκυψα στ’ αυτί του.
— Δεν είν’ ανάγκη να πεις τίποτα πουθενά, του λέω. Εγώ περιμένω κι άλλα.
Ικαρία, Ασφάλεια, Βούρλα, Μακρόνησος… Η εμπειρία ζωής του Μενέλαου Λουντέμη στους χώρους εκτοπισμού και «αναμόρφωσης» αντιφρονούντων στο μετεμφυλιακό καθεστώς. Στα ασφυκτικά όρια της εξορίας και της φυλακής, ο συγγραφέας συνθέτει ένα μωσαϊκό χαρακτήρων –ο αγωνιστής, ο χωροφύλακας, ο χαφιές, ο περιθωριακός, ο προοδευτικός ιερέας– που συνυπάρχουν σε έναν χώρο-μικρογραφία της κοινωνίας των πρώτων χρόνων μετά τον Εμφύλιο, αλληλεπιδρούν και συνιστούν «καθρέφτη» μιας δύσκολης περιόδου της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.
