H κατάσταση εξαίρεσης –έννοια που αντλεί την καταγωγή της από την exceptio του ρωµαϊκού δικονοµικού συστήµατος και την οποία ο Αγκάµπεν θεωρεί ταυτόσηµη µε την «κατάσταση έκτακτης ανάγκης»– έχει αρχίσει σήµερα να µετατρέπεται, και µε τη δική µας ανοχή, σε «φυσιολογικό» τρόπο διακυβέρνησης, τρόπο ο οποίος καθορίζει σε µεγάλο βαθµό τόσο την εξωτερική όσο και την εσωτερική πολιτική των κρατών. Το βιβλίο του κορυφαίου Ιταλού φιλοσόφου διερευνά σε βάθος τις σύνθετες ιστορικές πτυχές του ζητήµατος, αναλύει τα αίτια και τις επιπτώσεις του στις σηµερινές κοινωνίες και εξετάζει τις «µεταµορφώσεις» του µέσα στο χρόνο – από τα στρατόπεδα θανάτου του Χίτλερ ως τις φυλακές του Γκουαντάναµο του Μπους. Όταν η κατάσταση εξαίρεσης τείνει να γίνει ο κανόνας, οι θεσµοί και οι ισορροπίες των δηµοκρατικών συνταγµάτων δεν µπορούν να λειτουργήσουν και το ίδιο το όριο ανάµεσα στη δηµοκρατία και τον απολυταρχισµό µοιάζει να καταλύεται. Κινούµενος σ’ έναν, εν πολλοίς, αχαρτογράφητο χώρο ανάµεσα στην πολιτική και το δίκαιο, ανάµεσα στην έννοµη τάξη και την καθηµερινή ζωή, χώρο τον οποίο οι περισσότεροι ιστορικοί και πολιτικοί επιστήµονες αρνούνται να µελετήσουν, ο Αγκάµπεν εξετάζει µία προς µία τις νοµικές θεωρίες που αφορούν την κατάσταση εξαίρεσης και φωτίζει µε έναν ουσιαστικό και ριζοσπαστικό τρόπο τη σκοτεινή σχέση που συνδέει τη βία µε το δίκαιο.
