Κατηγορίες

Άρθρο

Δεκαεφτά

Δεκαεφτά

 Γράφει η Αλεξάνδρα Μητσιάλη

Άλλοτε γράφεις μια ιστορία για να επεξεργαστείς όλα αυτά που σου φαίνονται αδιανόητα και να βγεις από το σκοτάδι στο φως ανατρέποντας καταστάσεις, μεταμορφώνοντας τα πρόσωπα, αλλάζοντας την τελική έκβαση, δημιουργώντας έναν κόσμο διαφορετικό. Άλλοτε, όμως, το σκοτάδι σού φαίνεται αναπότρεπτο και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο παρά να βυθιστείς σ’ αυτό και αντέχοντας το βάραθρό του να το ξεγυμνώσεις χωρίς υπεκφυγές.

Το Δεκαεφτά είναι μια οφειλή σε αυτές και αυτούς που δεν τα κατάφεραν· σε αυτές και αυτούς που δεν κατόρθωσαν να σηκώσουν το βάρος ενός αδυσώπητου πεπρωμένου· σ’ αυτές κι αυτούς που δε χώρεσαν στο κοστούμι που οι άλλοι συνήθιζαν να αποδέχονται ως κανονικό, που βρέθηκαν αβοήθητοι κι εκτεθειμένοι χωρίς να μπορούν να προστατεύσουν απολύτως τίποτα. Γιατί η ζωή πολλές φορές τελειώνει πολύ νωρίς, στην παιδική ηλικία.

Το Δεκαεφτά απευθύνεται ταυτόχρονα στα νέα παιδιά που πρέπει να ονειρεύονται, να τολμούν, να προχωρούν παραπέρα, ν’ αλλάζουν τον κόσμο τους και τον κόσμο των άλλων, να κοιτάζουν τους μεγάλους ορίζοντες.

Το Δεκαεφτά είναι μια ιστορία πολυπρόσωπη και πολυεπίπεδη. Είναι την ίδια στιγμή μια ιστορία σκληρή, που εξελίσσεται με μία σχεδόν αστυνομική πλοκή για τη διαλεύκανση όχι του τι έγινε –αυτό το γνωρίζουμε εξαρχής–, αλλά του πώς φτάσαμε ως εδώ.

Η Μαρίνα, ο Ορέστης, η Σάρα, ο Μάρκος, η Έλλη, η Ελίζα Δούκα, ο Ξενοφώντας Σιγανός και όλα τα υπόλοιπα πρόσωπα που συνθέτουν την ανθρωπογεωγραφία του Δεκαεφτά δεν είναι ακριβώς πραγματικά, είναι όμως αναγνωρίσιμα. Ζωντανεύουν μια υπόθεση που εξελίσσεται μέσα και έξω από ένα λύκειο, μέσα και έξω από συνηθισμένες οικογένειες της διπλανής πόρτας, μέσα και πίσω από πρόσωπα και προσωπεία μιας νησιώτικης επαρχιακής πόλης, στις αρχές ενός φθινοπώρου και μιας σχολικής χρονιάς φορτωμένων ανομολόγητα μυστικά, ενοχές, σχέδια και μεγάλες προσδοκίες.

Μα, μην ξεχνάτε, η ιστορία έχει πάντα το τέλος που της ταιριάζει…



Page generated: 14/11/2019 13:17:09