Κατηγορίες

Άρθρο

"Μένουμε σπίτι" διαβάζοντας παιδικά βιβλία με χιούμορ και περιπέτεια

Αγαπητές Εκδόσεις Πατάκη,

Με την ευκαιρία της σημερινής Παγκόσμιας Ημέρας Βιβλίου και ως μητέρα ενός 10χρονου αγοριού, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας και με τους αναγνώστες σας κάποιες σκέψεις και συναισθήματα που μου εμπνέει η ανάγνωση παιδικών βιβλίων. Ειδικά από τότε που έκλεισαν τα σχολεία και με την έναρξη της περιόδου «Μένουμε σπίτι», λόγω της πανδημίας, η συντροφιά των παιδικών βιβλίων κατέλαβε ακόμα μεγαλύτερο χώρο στις καθημερινές μας δραστηριότητες.

Ανάμεσα στον αθλητισμό, τη ζωγραφική, τις κατασκευές, τα επιτραπέζια παιχνίδια –δραστηριότητες που μας ανάγκασαν να διαμορφώσουμε τους χώρους του σπιτιού ανάλογα, όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες– σταθερή θέση κατέχει αυτό τον καιρό και η ανάγνωση των βιβλίων του Σπύρου Γιαννακόπουλου!

Πρόκειται για μυθιστορήματα με χιούμορ και περιπέτεια, που τόσο ο γιος μου, όσο και εγώ έχουμε αγαπήσει ιδιαίτερα τα τελευταία δύο χρόνια, απολαμβάνοντάς τα στην κυριολεξία. Ο Σπύρος Γιαννακόπουλος ήταν για μένα μια ευχάριστη έκπληξη στον χώρο της ελληνικής παιδικής λογοτεχνίας. Ως μητέρα ενός δίγλωσσου παιδιού (λόγω της ξένης εθνικότητας του συζύγου μου), αλλά και έχοντας ζήσει και εργαστεί πολλά χρόνια σε ευρωπαϊκές χώρες και στη Βόρεια Αμερική, μπορώ να πω ότι διαθέτω μία ευρύτερη εικόνα της παιδικής λογοτεχνίας και εκτός ελληνικών συνόρων. Θέλω να πω με αυτό ότι μπορώ, έως ένα βαθμό, να συγκρίνω τα ελληνικά παιδικά βιβλία με ανάλογα ξένα και κυρίως τα γαλλικά, μιας και η γαλλική είναι η άλλη μητρική γλώσσα στο σπίτι μας.

Έχοντας διαβάσει σχεδόν όλα τα βιβλία του Σπύρου Γιαννακόπουλου (τα επτά από τα οκτώ που κυκλοφορούν), θα αναφερθώ ιδιαίτερα σε τρία από αυτά, που ενθουσίασαν τον γιο μου και εμένα (ασταμάτητα γέλια, αναπαράσταση των σκηνών, ως και αναπαράσταση ενός ραπ τραγουδιού με συνοδεία κιθάρας από τον γιο μου). Την τριλογία, όπως θα αποκαλούσα, τα βιβλία «Πορτοκαλάδα με ανθρακικό», «Ο μασκοφόρος εκδικητής» και «Το αγόρι που πετάει», που εξιστορούν τις περιπέτειες του τρομερού διδύμου των πρωταγωνιστών, του δεκάχρονου Άγη που είναι και μοναχοπαίδι και του αντισυμβατικού θείου Χάρη – που δεν είναι ερευνητής, επιστήμονας ή καλλιτέχνης, ένα πρότυπο για την οικογένεια, αλλά λίγο ρέμπελος, χωρίς μόνιμη δουλειά.

Αυτό που μου άρεσε και στα τρία βιβλία ήταν η τόλμη της γραφής, το χιούμορ και κυρίως η απενοχοποίηση, ακόμα και η αμφισβήτηση που προσφέρει στις σχέσεις παιδιού-ενηλίκου, απαραίτητες έννοιες σε αυτή την ηλικία, την προεφηβεία.

Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι που με κάνουν να εκτιμώ ιδιαίτερα τα γαλλικά παιδικά βιβλία, ενώ αντίθετα σε αρκετά από τα ελληνικά βιβλία που απευθύνονται σε ηλικίες 8 ως 10 ετών επικρατεί ένας διδακτισμός, ένας καθωσπρεπισμός, χωρίς περιθώρια για «ανάρμοστες συμπεριφορές», όπως η χρήση ενήλικου λεξιλογίου του «δρόμου», από τον πρωταγωνιστή θείο Χάρη, όταν βγαίνει «μπαρότσαρκα» με τον 10χρονο ανιψιό. Ωστόσο αυτός ο θείος μπορεί να προσφέρει το «απελευθερωτικό διάλειμμα» από την οικογενειακή τάξη, τα όρια και τους κανόνες, που τόσο έχουν ανάγκη όλα τα παιδιά για να μεγαλώσουν. Αυτό το είδος «παραβατικότητας» είναι παρόμοιο με αυτό του γιου μου, όταν συναγωνίζεται με τους συνομηλίκους του ποιος θα ρευτεί περισσότερο και πιο δυνατά ή ποιος θα πει τις ευφυέστερες σκατολογίες! Η κοινωνία, ούτως ή άλλως, δεν είναι αγγελικά πλασμένη με ιδανικές σχέσεις και αυτό δείχνει να το γνωρίζει θαυμάσια ο Σπύρος Γιαννακόπουλος.

Η ανάγνωση βιβλίων στα οποία συναντάμε κανονικά παιδιά και κανονικές οικογένειες, προσωπικότητες όπως αυτές των ανθρώπων της διπλανής πόρτας, μας πρόσφερε πραγματικά ωραίες στιγμές όλο αυτό τον καιρό του εγκλεισμού στο σπίτι.

Με εκτίμηση,

Γεωργία Μαριόλη



Page generated: 06/06/2020 09:54:12