Κατηγορίες

Ζέφη Συρίβλη, Η εξαφάνιση της Μπέλλας (Σειρά: Μυστήρια για δύο, βιβλίο 1)

Ζέφη Συρίβλη, Η εξαφάνιση της Μπέλλας (Σειρά: Μυστήρια για δύο, βιβλίο 1)

Η Ελένη Κατσαμά συνομιλεί με τη Ζέφη Συρίβλη με αφορμή την έκδοση του μυθιστορήματός της «Η εξαφάνιση της Μπέλλας».

 

Μια δυνατή, γρήγορη και μοντέρνα περιπέτεια μυστηρίου, σε ένα απόλυτα ρεαλιστικό και σύγχρονο περιβάλλον. Παράλληλα με την εξέλιξη του μυστηρίου παρακολουθούμε τις σχέσεις ζευγαριών αλλά και παιδιών με τους γονείς και τους ενήλικες γενικά. Η πλοκή κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον, πολύ ενδιαφέροντες είναι οι χαρακτήρες των παιδιών κι όλα σ' αυτή την ιστορία είναι εξαιρετικά ζυγισμένα ώστε να αποκαλυφθούν οι αλήθειες που κυοφορούνται στην εξέλιξη της πλοκής. Εξαιρετικό βιβλίο για παιδιά από 9 έως 12 χρονών!

 

Πώς σκεφτήκατε να γράψετε ένα βιβλίο μυστηρίου;

Καταρχάς, μου άρεσαν από παιδί κι εξακολουθούν να μου αρέσουν ιδιαίτερα οι ιστορίες μυστηρίου. Έβλεπα επίσης ότι άρεσαν πολύ στα παιδιά μου. Το πραγματικό όμως εφαλτήριο ήταν όταν ένας από τους γιους μου με προέτρεψε να γράψω μια αστυνομική ιστορία. Έτσι γεννήθηκε η αρχική σκέψη. Στόχος ήταν να υπάρχει το απαραίτητο σασπένς-μυστήριο, ενώ ταυτόχρονα να φωτίζονται συναισθήματα, προβληματισμοί και σκέψεις των ηρώων με τρόπο τέτοιο, ώστε να μπορώ να περάσω μηνύματα χωρίς διδακτισμό.

Το βιβλίο το αφιερώνετε σε όσους σέβονται και αγαπούν τα ζώα. Επίσης μαζί με τη Λένη και τον Νικόλα πρωταγωνιστούν στο βιβλίο. Ποια είναι η δική σας σχέση με τα ζώα;

Ανέκαθεν ήταν σχέση αγάπης. Μικρή είχα μεγαλύτερη αδυναμία στους σκύλους, μεγαλώνοντας, αγάπησα πολύ και τις γάτες. Δεν είναι λίγες οι φορές που μάζεψα κάποιο τραυματισμένο κουτάβι ή κάποιο νεογέννητο γατάκι απ’ τον δρόμο. Ακόμα και σπουργίτια έχω περιθάλψει. Οι γονείς μου με τον καιρό συνήθισαν στην ιδέα ότι θα εμφανιστώ σπίτι κρατώντας στην αγκαλιά κάποιο ζωάκι. Τώρα είμαι γατομαμά με τάση να ταΐζω όσες γάτες τύχει να έρθουν στο κατώφλι μας.

 

Οι αφηγητές είναι εναλλάξ η Λένη και ο Νικόλας. Σε τι σας εξυπηρέτησε και σε τι σας δυσκόλεψε αυτή η επιλογή;

Ξεκινώντας να γράφω ήξερα ότι η αφήγηση ήθελα να είναι πρωτοπρόσωπη. Γενικά, μου αρέσει η πρωτοπρόσωπη αφήγηση, γιατί μας φέρνει πιο κοντά στους ήρωες, στις πιο βαθιές σκέψεις που κάνουν, κατανοούμε καλύτερα τα κίνητρά τους, αλλά και τα συναισθήματά τους. Κατ’ επέκταση, κατανοούμε ίσως καλύτερα και τα γεγονότα. Από την άλλη, όμως, η πρωτοπρόσωπη αφήγηση οδηγεί μοιραία σε δυσκολία ταύτισης του αναγνώστη με τον αφηγητή, ανάλογα με το φύλο. Η δυσκολία αυτή με οδήγησε στην επιλογή να αφηγούνται εναλλάξ δύο ήρωες διαφορετικού φύλου τη δική τους οπτική των γεγονότων. Με αυτό τον τρόπο ήθελα να δώσω τη δυνατότητα τόσο σε κορίτσια όσο και σε αγόρια αναγνώστες να μπορούν να ταυτιστούν εύκολα με τον αντίστοιχο ήρωα της ιστορίας. 

Αν έπρεπε να πω ένα σημείο στο οποίο με δυσκόλεψε αυτή η επιλογή, θα έλεγα ότι ήταν η συνεχής και γρήγορη εναλλαγή. Σαν να καλείσαι να διανύσεις μια απόσταση μπαίνοντας εναλλάξ στα παπούτσια δύο διαφορετικών ατόμων.

Τόσο η Λένη όσο κι ο Νικόλας ανήκουν σε μονογονεϊκή οικογένεια. Πώς προέκυψε αυτό;

Προέκυψε αβίαστα. Ίσως είναι που ακούω όλο και πιο συχνά για παιδιά που μεγαλώνουν μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Με ενδιέφερε να αναδείξω, όσο αυτό γίνεται, τα συναισθήματά τους. Είναι δύσκολο και ταυτόχρονα σπουδαίο να μεγαλώνει κάποιος μόνος του ένα παιδί. Το μεγάλωμα ενός παιδιού από μόνο του αποτελεί πρόκληση, πόσο μάλλον όταν αυτό δεν μπορείς να το μοιραστείς. Αυτή είναι η περίπτωση της Λένης, όπου όλο το βάρος πέφτει στους ώμους της μητέρας της. Ο Νικόλας, από την άλλη, είναι παιδί χωρισμένων γονιών. Παρόλο που η σχέση μεταξύ τους είναι καλή, δεν παύει για τον Νικόλα το διαζύγιο να αποτελεί ένα μελανό σημείο.



Page generated: 24/01/2021 04:25:22