Σημειώσεις που κρατούσα μια ζωή.
Να χαράξω την κάθε μοναχική στιγμή που ζούσα, μη χαθεί.
Τώρα που οι διαδρομές τελειώνουν και ο χρόνος σβήνει τις πατημασιές μου στην ομίχλη του μυαλού, ένιωσα την ανάγκη να βρω τις μνήμες εκείνες που ήταν δικές μου.
Τις στιγμές που ήταν δικές μου.
Τις αγωνίες μου για τα βιβλία που έγραψα και ήταν δικά μου.
Σήμερα αισθάνομαι πως τίποτα δεν έχω δικό μου πια.
Σαν να έκοψα κομματάκια την ψυχή μου και να τη σκόρπισα στον άνεμο.
Οι χιλιάδες σελίδες που έγραψα. Και αγαπήθηκαν.
Τούτο το βιβλίο είναι ένα δώρο για τους αναγνώστες μου. Για εκείνους που αγάπησαν τα βιβλία μου.
Είναι το ιερό που φύλαξα στην ψυχή μου.
Η διαίσθησή μου για τον κόσμο και για την ύπαρξη.
Στα Μονοπάτια του Αγγέλου μου περπατώ ξανά. Αυτά τα ασφοδελά μονοπάτια που ο πόνος της μύησης, ο άσωτος πόνος της αγάπης, τα έκανε φίλντισι και ορφικό τραγούδι.
