Από τότε που έφυγε η Φανή –η διάφανη, η φωτεινή– μουντάδα και καταχνιά δεσπόζει στη γκρίζα πολιτεία στο βιβλίο της Γεωργίας Γαλανοπούλου  Ο Βόρακας, ο Κόρακας και η σονάτα της Φανής. Το μόνο που έχει απομείνει είναι ένα λυπημένο ασπρόδεντρο, ένα τελευταίο αηδόνι και ένα άδειο, δίχως νερό, λιμάνι που φιλοξενεί το καράβι του Βόρακα. Και μόνο που το βλέπεις από μακριά, τρέμει το φυλλοκάρδι σου. Τα παιδιά της γκρίζας πολιτείας όμως θέλουν να μάθουν την ιστορία της Φανής, να τους πει κάποιος γιατί έφυγε και αν θα ξαναγυρίσει.

Ένας μόνο γνωρίζει την αλήθεια: Ο Βόρακας. Ποιος όμως θα πάει να τον ρωτήσει; Χρειάζεται κάποιος που να έχει την απαραίτητη δόση περιέργειας και θάρρους. Ευτυχώς ένα μικρό αγόρι έχει τον συνδυασμό. Και μια και δυό παίρνει το μονοπάτι με μισό κουλούρι στο χέρι και με το τελευταίο αηδόνι να το ακολουθεί. Μη σας φαίνεται παράξενο ότι πήρε μισό κουλούρι μαζί του. Είναι λιγοστά τα υπάρχοντα, τι να φυτρώσει σε μια γκρίζα πόλη, χωρίς φως, χωρίς ήλιο;

Και να που συναντά τον Κόρακα τον πιστό βοηθό του Βόρακα που με αντάλλαγμα το μισό του κουλούρι τού λέει όλη την αλήθεια. Ο Βόρακας έκοβε τα δέντρα για να φτιάχνει βάρκες και να τις πουλάει. Κι όσο πιο πολλές πουλούσε, τόσο πιο πολλά ήθελε. Και η Φανή προσπαθούσε να του σταθεί εμπόδιο, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Κι όλα τα δέντρα έπεσαν για να ταΐσουν την απληστία του Βόρακα – μόνο ένα κατάφερε να γλιτώσει, κι αυτό χάρη στη Φανή. Αλλά ο Βόρακας δεν ένιωθε ικανοποιημένος. Ήθελε περισσότερα. Έφτιαξε εργοστάσιο και άρχιζε να μολύνει τη θάλασσα. Μα δεν τον ενδιέφερε, αφού εκείνος συνέχιζε να κερδίζει. Έτσι έφυγε η Φανή. Δεν άντεχε άλλο να βλέπει τον κόσμο της να καταστρέφεται. Πήρε μαζί της νερά και θάλασσα, ήλιο και ελπίδα κι έφυγε. Ευτυχώς άφησε στο τελευταίο ασπρόδεντρο μια μαγική λέξη. Μόλις κάποιος τη βρει, η Φανή θα επιστρέψει με όλα τα φωτεινά που πήρε μαζί της. Θα μάθουν τα παιδιά την αλήθεια; Θα πετύχει το μικρό αγόρι τον στόχο του; Με τι έχει να κάνει η μαγική λέξη; Θα γυρίσει η Φανή;

Σιγά μη σας πω.

Είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να ανακαλύψετε μια ιστορία που σίγουρα θα σας θυμίσει την απληστία, την ακόρεστη επιθυμία για υλικά, την έλλειψη ικανοποίησης που βασανίζει αν όχι όλους, σίγουρα πολλούς. Και μαζί με αυτούς πολλά παιδιά που μεγαλώνουν σε έναν κόσμο πληθώρας αγαθών και παροχών, αλλά με μία βασική έλλειψη: τη συλλογικότητα.

Ο Βαγγέλης Παυλίδης έχει δουλέψει με μοναδικό τρόπο τα σκίτσα και τα χρώματα και το βιβλίο υπήρξε υποψήφιο για το Κρατικό Βραβείο Εικονογράφησης. Το κείμενο είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση, καθώς η Γεωργία Γαλανοπούλου γράφει μεικτά, και σε πεζό και σε στίχο, και κατορθώνει παρά την ομοιοκαταληξία που συνήθως παγιδεύει να πει μια ενδιαφέρουσα ιστορία, με εξέλιξη και ανατροπή, συνδυασμένη με την λεπτότητα της ποίησης και τη φρεσκάδα που δίνει το χιούμορ. Μια πολύ καλογραμμένη ιστορία, ένα επίκαιρο παραμύθι που δεν είναι μόνο για παιδιά, αλλά σίγουρα τα παιδιά θα την εκτιμήσουν γιατί είναι ακόμα φωτεινά, ελπίζουν και μπορούν ακόμα να ανακαλύψουν το «μαζί».

Τη μαγική λέξη δεν θα σας την πω. Θα πω μόνο ότι είναι σίγουρα το κλειδί για να συνυπάρχουμε οι άνθρωποι μεταξύ μας και με ό,τι μας περιβάλλει!

Διαβάστε ένα απόσπασμα του βιβλίου εδώ.

Ο Ανδρέας Αρματάς είναι ψυχολόγος και συγγραφέας.