Ένα ταξίδι σού επιτρέπει να νιφτείς στους καταρράκτες. Κατά τον ίδιο τρόπο, είναι απόλαυση να στιλβώνεσαι σε ένα ποίηµα. Επί µήνες, ανέπνεα στον οµηρικό ρυθµό, άκουγα τη µετρική των στίχων, ονειρευόµουν µάχες και θαλασσινά ταξίδια. Σύντοµα, η Ιλιάδα και η Οδύσσεια µε έµαθαν να ζω καλύτερα. Εκτός αυτού, σχολίαζαν και την επικαιρότητά µας. Αυτό είναι το αρχαίο θαύµα: πριν από δυόµισι χιλιάδες χρόνια, ένας ποιητής, µερικοί στοχαστές, φιλόσοφοι που βρέθηκαν ή έφτασαν στα βότσαλα του Αιγαίου, παρέδωσαν στον κόσµο µαθήµατα που η οξύνοιά τους δε µειώθηκε µε τους αιώνες!
Οι Έλληνες µας πληροφορούν γι’ αυτό που δεν έχουµε γίνει ακόµη.Αυτό το ποίηµα στάλαξε στον οργανισµό µου τους χυµούς µιας χαµένης ζωτικότητας. Η ανάγνωση του Οµήρου διεγείρει. Είναι η οργανική λειτουργία των αιώνιων έργων.
«Οι Έλληνες πρόσφεραν, από καιρό σε καιρό, κάτι σαν γιορτές σε όλα τα πάθη τους και τις κακές φυσικές κλίσεις τους […] αυτό το πράγµα είναι το πραγµατικά ειδωλολατρικό στον κόσµο τους» λέει τονίζοντας κάθε του συλλαβή ο Νίτσε στο Ανθρώπινο, πάρα πολύ ανθρώπινο.
Μπείτε λοιπόν στη γιορτή. Είναι πάντα στο φόρτε της.
