«Ήταν αυτοί οι δυνατοί νοτιάδες με τις καθημερινές ατέλειωτες βροχές, συχνά κοβόταν το ηλεκτρικό και στα φώτα των περαστικών αυτοκινήτων φαίνονταν αλυσίδες νερού που κρατούσαν δεμένο τον ουρανό με τη γη… Μέσα στη νύχτα συχνά φωταψίες από τις αστραπές που ζιγκ-ζαγκ, μήπως ήταν καμία πρόβα γιορτής στη μνήμη του πλανήτη; Μήπως γιορτές ανεξήγητες για ένα σύμπαν κοίλο που έγινε κυρτό; Και πολλούς θα τους πετάξει έξω. Λίγοι το ζούσαν σαν μία περιπέτεια της ψυχής. Για εκείνον και για την Έλλη ένας έρωτας τρέχει φτύνοντας-φυσώντας νερά. Τρέχει καταπάνω τους μουσκεμένος. Ακόμα και στο φλιτζάνι, στο πιο νερουλό κατακάθι του καφέ φαινόταν η διαδρομή του, σαν μία αστραπή που τους φώτισε, μόνο αυτούς και θα τους κρατούσε δεμένους, μέσα σε ηλεκτρική θύελλα, σημαδεμένους τον έναν από τον άλλον για πάντα». Ανεξήγητοι πόλεμοι πλησιάζουν, οι κλιματολογικές συνθήκες είναι ανησυχητικές. Στην πολιορκημένη Μητρόπολη ο έρωτας του Αλκη και της Έλλης θα κάνει να ξεσπάσει στους δρόμους και στις πλατείες μια γορτή στα όρια της εξέγερσης και θα φωτίσει τον ουρανό ολόκληρο. Κόκκιν’ αχείλι εφίλησα κ’ έβαψε το δικό μου και στο μαντήλι το ‘συρα κ’ έβαψε το μαντήλι και στο ποτάμι το ‘πλυνα κ’ έβαψε το ποτάμι. Κατέβη ο αητός να πιει νερό κ’ έβαψαν τα φτερά του κ’ έβαψ’ ο ήλιος ο μισός και το φεγγάρι ακέριο. Δημοτικό τραγούδι
