Ιστορίες προσώπων που εχθρεύονται την κανονικότητα κι ερωτοτροπούν με την οδύνη, την απόγνωση και το αλλόκοτο. Αποδίδουν ψυχή στα άψυχα, παραχωρούν δικαιώματα σε αγνώστους και διά της αδυναμίας πασχίζουν να επιβληθούν σε πρόσωπα και σκηνικά πριν παραδοθούν στον βυθό που μοιάζει να είναι εξαρχής ο φυσικός τους χώρος.
«Οι ήρωες στο Ο βυθός είναι δίπλα ουσιαστικά δεν έχουν καμία σχέση με τον κόσμο του καθενός μας, όπως αυτός εκφράζεται με τις τράπεζες, τα εστιατόρια, τη Βουλή, τα πνευματικά ιδρύματα και τα θέατρα. Και ευτυχώς γιατί έτσι γίνεται κόσμος όλων μας. Ο βυθός των ανθρώπων που είναι δίπλα μας, άρα και ο δικός μας βυθός, όσο με μια πρώτη ματιά φαίνεται αποτροπιαστικός, άλλο τόσο είναι μαγευτικός».
Θανάσης Θ. Νιάρχος, Lifo
«Η γλώσσα του Βουδούρη είναι προσωπική, πηγάζει από την ανάγκη των ίδιων των ηρώων του, που είναι άνθρωποι μοναχικοί, πολλές φορές απελπισμένοι και αντικοινωνικοί. Δεν είναι αποτέλεσμα γραφείου. Είναι μια γλώσσα σωματική».
Μένης Κουμανταρέας, Ελευθεροτυπία
«Άνθρωποι που καλούνται v’ αναμετρηθούν με ό,τι πιο σκοτεινό: με αβάσταχτες απώλειες και με νοσηρά ένστικτα, με την εξαθλίωση και την αποξένωση της μεγαλούπολης, με φιλοδοξίες που κουτσουρεύτηκαν και με φαντασιώσεις που ζητούν να υλοποιηθούν».
Σταυρούλα Παπασπύρου, Ελευθεροτυπία
