Αγαπητοί φίλοι και συνεργάτες,
Το βιβλίο συμπεριλήφθηκε ανάμεσα στα 200 καλύτερα παιδικά και νεανικά βιβλία παγκοσμίως για το 2022 στους ετήσιους καταλόγους White Ravens 2022 της Διεθνούς Βιβλιοθήκης Νεότητας του Μονάχου (www.ijb.de:https://www.ijb.de/en/publications/single/the-white-ravens-2022).
Ο κατάλογος και το σήμα White Ravens εκδίδονται από τη Διεθνή Βιβλιοθήκη Νεότητας του Μονάχου, τη μεγαλύτερη και σημαντικότερη νεανική βιβλιοθήκη στον κόσμο. Κάθε χρόνο, ειδικοί συνεργάτες της Βιβλιοθήκης ξεχωρίζουν 200 βιβλία, τα οποία θεωρούν ότι πραγματεύονται θέματα με παγκόσμια απήχηση ή διαθέτουν εξαιρετική και πρωτοπόρα εικαστική και λογοτεχνική προσέγγιση.
Η ετήσια λίστα White Ravens θεωρείται διεθνούς κύρους και συγκεντρώνει το ενδιαφέρον των μεγαλύτερων εκδοτών του κόσμου, οι οποίοι βρίσκουν σε αυτή τις πιο ενδιαφέρουσες προτάσεις προκειμένου να αγοράσουν δικαιώματα μετάφρασης. Για τη φετινή χρονιά, οι τίτλοι επιλέχθηκαν ανάμεσα σε χιλιάδες βιβλία από 53 χώρες και σε 37 γλώσσες.
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:
Ο Γιώργος Κ. Παναγιωτάκης εργάστηκε στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Δούλεψε ως συντάκτης σε περιοδικά και ιστοσελίδες και έγραψε σενάρια για ταινίες και βιντεοπαιχνίδια. Τελικά έγινε και συγγραφέας. Του αρέσουν οι ιστορίες με καλό τέλος, αλλά παραδέχεται ότι και οι υπόλοιπες μπορεί να έχουν τη χάρη τους. Έχει γράψει τα βιβλία Το μυστικό της Άτυχης Πέστροφας ή η Βίβλος της Αμφιβολίας, Η θαυμαστή περιπέτεια του Φραντζολάκη, Μικρόκοσμος, Αλάστρα – Το βιβλίο των δύο κόσμων, Ο Ισιντόρ και το φεγγάρι και τις σειρές «Αταξίες στην Τάξη» και «Λέσχη Αλλόκοτων Πλασμάτων». Έχει τιμηθεί δύο φορές με το βραβείο του περιοδικού Ο Αναγνώστης και με τη διάκριση White Ravens της Διεθνούς Βιβλιοθήκης Νεότητας του Μονάχου. Τιμήθηκε ακόμη με το Κρατικό Βραβείο για το Όταν ήρθαν για εμένα, το 2ο βιβλίο της «Λέσχης Αλλόκοτων Πλασμάτων» και με το βραβείο του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου – Ελληνικού Τμήματος της IBBY για το βιβλίο Ο Ισιντόρ και το φεγγάρι.
Λίγα λόγια για το βιβλίο από τον συγγραφέα:
Στο βιβλίο Τίγκρε, με τα χέρια γυμνά, η μυθοπλασία μπαινοβγαίνει συχνά στα χωράφια της πραγματικότητας – κάτι που συμβαίνει και αντίστροφα. Την Εσπεράνσα, για παράδειγμα, δε θα τη βρείτε σε κανέναν χάρτη του Ρίο καθώς είναι φτιαγμένη με υλικά από διάφορες φαβέλες της πόλης και τοποθετημένη σε μια περιοχή όπου κανονικά υπάρχει μια άλλη γειτονιά. Αντίθετα, η ιστορία του Μοασίρ Μπαρμπόσα, του τερματοφύλακα που πρωταγωνίστησε στο λεγόμενο «δράμα του Μαρακανά» κάνοντας «μια ολόκληρη χώρα να κλαίει», είναι πέρα για πέρα αληθινή. Μιλώντας για αυτά τα παιδιά, για τα λεγόμενα «παιδιά της φαβέλας»… Πρέπει να ομολογήσω ότι όσο έγραφα τις περιπέτειές τους, κάποιες φορές αναρωτιόμουν μήπως το παρατραβούσα. Μήπως, δηλαδή, οι συνθήκες ζωής που περιέγραφα και τα εμπόδια που έστηνα μπροστά τους ήταν κάπως υπερβολικά. Όταν όμως μελετούσα ξανά τις διάφορες πηγές, κουβέντιαζα με ανθρώπους που έχουν ζήσει στην περιοχή ή κοιτούσα τις επίσημες στατιστικές, οι αμφιβολίες μου εξανεμίζονταν. Η πραγματικότητα, ειδικά εκείνα τα χρόνια, ήταν ακόμη πιο τραγική. Και παρότι στις μέρες μας η κατάσταση έχει βελτιωθεί αισθητά, τα πράγματα απέχουν πολύ από το να χαρακτηριστούν ρόδινα. Ανάλογα δε αδιέξοδα αντιμετωπίζουν τα παιδιά σε πολλά μέρη του κόσμου όπου η φτώχεια και η ανισότητα αποτελούν τον κανόνα. Μερικά, μάλιστα, ζουν πολύ πιο κοντά μας από όσο πιθανόν να φανταζόμαστε. Σε αυτά τα παιδιά αφιερώνω το βιβλίο.
