Να τος πάλι ο Τριγωνομικρούλης! Ο αδελφός του τρανού Τριγωνοψαρούλη που δεν τον αφήνει σε ησυχία. Αυτή τη φορά δεν μπορεί να κοιμηθεί. Νιώθει τη μαμά του να τον καλεί σε βοήθεια. Έλα, όμως, που ψάρια σαν και αυτόν δε γνωρίζουν μαμά. Γεννιούνται σε ένα αυγό και από την πρώτη μέρα αφήνονται να τα βγάλουν πέρα μόνα τους. Από μικρά στα βάσανα, δηλαδή. Παρ’ όλ’ αυτά πείθει τον μεγάλο του αδελφό, τον Τριγωνοψαρούλη, να την ψάξει και να τη φέρει πίσω. Τι να κάνει τώρα και αυτός, ο μεγάλος; Είναι να μη σου τύχει να είσαι ο μεγάλος αδελφός (το ανάποδο από αυτά που λέγαμε την προηγούμενη φορά – γιατί σε αυτή τη ζωή όλα συμβαίνουν). Πόσο μάλλον όταν είσαι ο Τριγωνοψαρούλης. Η πίεση να ανταποκριθείς στις προσδοκίες των άλλων και να διατηρήσεις την εικόνα σου σε βαραίνει. Τόσο πολύ, που αναγκαστικά ενδίδεις σε ό,τι κι αν σου ζητηθεί.
Βάζει πλώρη, λοιπόν, για τον κόσμο των παράξενων ψαριών όπου βρίσκεται η μαμά τους, ξέροντας ότι η αποστολή που αναλαμβάνει δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Στο ταξίδι του θα συναντήσει κίνδυνο, χλευασμό και αδιαφορία από τα άλλα ψάρια. Βέβαια εκείνος ξέρει σε ποια λόγια να δίνει σημασία και ποια να προσπερνά. Κι αυτή είναι μια σπουδαία ικανότητα που τον κρατά προσηλωμένο στον στόχο του και τον βοηθάει να επιμείνει παρά τις απογοητεύσεις.
Και η επιμονή του αυτή τον οδηγεί στη λευκή φάλαινα που του προσφέρει την πολύτιμη βοήθειά της: τον προειδοποιεί για τον κίνδυνο που διατρέχει από τους ανθρώπους που ξεγελούν τα ψαράκια και τα εκμεταλλεύονται. (Υπάρχουν κάποιοι, βλέπετε, που θεωρούν τον εαυτό τους ανώτερο και δεν μπορούν να σεβαστούν και να εκτιμήσουν την μοναδικότητα του καθενός.)
Τι θα γίνει, λοιπόν; Θα γλιτώσει από αυτούς τους κινδύνους; Θα καταφέρει να βρει τη μαμά του και να επιστρέψει ηρωικά στο σπίτι; Θα συμπληρώσουν οι τρεις τους το τρίγωνο της οικογένειάς τους; (Δε θέλω να κάνω σπόιλερ, αλλά μάλλον ο συγγραφέας δε θα σας χαλάσει χατίρι, γιατί του αρέσουν τα happy endings, όπως και σ’ εσάς).
Σε αυτό το πέμπτο βιβλίο της πολυαγαπημένης σειράς του Τριγωνοψαρούλη βλέπουμε πώς μία και μόνο βοήθεια μπορεί να φέρει πολλά αποτελέσματα. Μπορεί να αλλάξει την πορεία μιας ιστορίας. Σκεφτείτε πόσες αποστολές θα μπορούσαμε να πετύχουμε αν λειτουργούσαμε συλλογικά. Αν η αλληλεγγύη ήταν ισχυρότερη από την επιτυχία. Αν γινόμασταν για λίγο λευκές φάλαινες.
Ο Τριγωνοψαρούλης πήρε τη βοήθεια και τα κατάφερε. Αλλά ταυτόχρονα δεν το έβαλε κάτω. Συν Αθηνά και χείρα κίνει, λένε κάποια σοφά λόγια. Αλήθεια, εσείς πότε ήταν η τελευταία φορά που κάνατε κάτι για αυτό το πολύτιμο που σας λείπει; Κάτι που να μη σας ήταν εύκολο; Κάτι που να το φοβόσασταν; Στο παράδειγμα του Τριγωνοψαρούλη φαίνεται πως για μερικά πράγματα αξίζει τον κόπο να κοπιάσουμε, να βγούμε από τη ζώνη ασφαλείας μας και να ανακαλύψουμε τις συναρπαστικές μας δυνάμεις. Κι αν το καταλάβουμε από μικροί, ίσως έχουμε λάβει με το σημαντικότερο εφόδιο: να μην τα παρατάμε. Ανακαλύψτε μαζί με τα παιδιά σας τη δύναμη της συλλογικότητας, την αποδοχή της μοναδικότητας και την αξία του να μην τα παρατάς.
Ο Ανδρέας Αρματάς είναι ψυχολόγος και συγγραφέας.
