Στο Πιστοποιητικό περιουσιακής κατάστασης, ένα αυτοβιογραφικό δοκίμιο που είχα γράψει τη δεκαετία του ’20, ανέλυα τις συνθήκες της ζωής μου που με διαμόρφωσαν. Δυστυχώς, το βιβλίο χαλούσε η άχρηστη επιτήδευση, μια γενικευμένη αμαρτία εκείνων των χρόνων. Στο παρόν σχεδίασμα δεν θα αποφύγω τη μερική αναπαραγωγή του, αν και θα προσπαθήσω να μην επαναληφθώ.
Στη σύντομη Αυτοβιογραφία του, ένα σχεδίασμα που ολοκλήρωσε το 1957, ο Μπορίς Παστερνάκ παρουσιάζει στιγμιότυπα της ζωής του από τα πρώτα του χρόνια, όταν ως μικρό παιδί ζούσε με τους γονείς του στη Σχολή Ζωγραφικής, Γλυπτικής και Αρχιτεκτονικής στη Μόσχα όπου δίδασκε ο ζωγράφος πατέρας του, τις αναμνήσεις αλλά και τις σκέψεις του για σημαντικές προσωπικότητες της διανόησης, από τον Σκριάμπιν μέχρι τον Τολστόι, τον Μαγιακόφσκι, τη Μαρίνα Τσβετάγεβα, τον Σεργκέι Γεσένιν, τις συναντήσεις του με σπουδαίους Γεωργιανούς ποιητές όταν ταξίδεψε στη Γεωργία με τη δεύτερη γυναίκα του, και ποιοι επηρέασαν, ήδη από την εφηβεία του, την καλλιτεχνική ανάπτυξη και εξέλιξη του σπουδαίου αυτού Ρώσου.
Μπροστά στα μάτια του αναγνώστη ζωντανεύει ένας ολόκληρος κόσμος πριν και μετά την Οκτωβριανή Eπανάσταση, πριν και μετά τους δυο παγκόσμιους πολέμους.
Ο Παστερνάκ, με την ευαισθησία και τη διεισδυτικότητα του ποιητή πεζογράφου, καταθέτει με εξαιρετικά ποιητικό τρόπο πολύτιμες στιγμές από τη δύσκολη ζωή του το πρώτο μισό του 20ού αιώνα.
