…«Ἐγώ διάλεξα τίς λέξεις. Τίς λέξεις καί τή μουσική τους. Εἶναι τό δικό μου καλέμι»…
Μοιάζει παράδοξο: σήμερα συμπληρώνεται ακριβώς ένας χρόνος χωρίς τον Διονύση Σαββόπουλο.
Τον Σαββόπουλο και τον Νιόνιο.
Τον ποιητή, τον τροβαδούρο, τον διανοούμενο, τον χρονοποιό.
Το παιδί στο μπλε κρεβατάκι που παραμέρισε τους δαίμονές του και νίκησε τον χρόνο φτιάχνοντας έναν άλλο δικό του.
Τον έφηβο που έβαλε για αρχηγό του τον ήλιο, βγήκε με τη βαλιτσούλα του στην Εθνική οδό, ανέβηκε σε ένα φορτηγό, κατέβηκε από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα και, «μέ καλή καρδιά καί φρόνημα ἐλεύθερο», μας χάρισε «τό θεῖο τραγούδι πού ἕνα ἀδέξιο παιδί τό λέει κομπιάζοντας, ἔχοντας στήν καρδιά τήν ἀκατόρθωτη μελωδία μιᾶς λαχτάρας γιά τελειότητα ἀπό ἕνα πλάσμα πού δέν τήν ἔχει»…
Συγκεντρώσαμε τις στιγμές που μοιραστήκαμε τον ενάμιση χρόνο που είχαμε τη μεγάλη τιμή και χαρά να δουλέψουμε μαζί του την αυτοβιογραφία του· μια κιβωτό 334 σελίδων, μες στις οποίες φύλαξε αυτά που τον σημάδεψαν, αυτά που αγάπησε, αυτά που ήθελε να πει κι ίσως δεν τα ’πε, αυτά που κατάλαβε σε αυτή τη ζωή, να δίνουν, «μέ καλή καρδιά καί φρόνημα ἐλεύθερο», το σάλπισμα της γιορτής στις γενιές που είναι και στις γενιές που θα ’ρθουν.
Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα
κι εμείς τους δίνουμε ένα σχήμα…
Πηγές:
