Όταν επανεκδίδεται ένα βιβλίο, γεννιέται ξανά. Αναγεννιέται και το συναίσθημα που δημιούργησε στον συγγραφέα, όπως και η επιρροή που είχε σε τόσες παιδικές ψυχές ανά τα χρόνια. Κάπως έτσι νιώθω με αφορμή τη νέα σκληρόδετη έκδοση ένος αγαπημένου έργου μου, του «Ένα ποτάμι μέσα μου». Ένα βιβλίο που αγκαλιάστηκε, αγαπήθηκε και άγγιξε μικρούς και μεγάλους για το κρυφό «ποτάμι» που συμβολίζει τον συναισθηματικό κόσμο ενός παιδιού.
Γίνεται όμως ένα βιβλίο να είναι προφητικό;
Ο γλυκός Δίας μπήκε στη ζωή μας στις αρχές του 2015. Τα παιδιά μου τον λάτρεψαν αμέσως με μια έμφυτη αγάπη που δείχνει την αβίαστη σύνδεση μεταξύ ζώου και παιδιού. Ο Δίας αμέσως έγινε μασκότ της γειτονιάς. Όλα τα παιδιά αγαπούσαν αυτό το φιλήσυχο μπόξερ με το ιδιαίτερο καφέ και μαύρο τρίχωμα, τα διεισδυτικά μάτια, το γλυκό τεμπεραμέντο, αλλά και τον τρόπο που λάτρευε τη γάτα, την Πούψη. Όταν ξεκίνησα να γράφω το εικονογραφημένο βιβλίο «Ένα ποτάμι μέσα μου», πρότεινα στην εικονογράφο Σοφία Γαλή να απεικονίσει τον Δία σαν τον σκύλο του κεντρικού ήρωα. Έτσι τον ζωγράφισε επακριβώς, αποτυπώνοντας τα γλυκά χαρακτηριστικά αυτού του μοναδικού σκυλιού. Σκόπευα να το κάνω έκπληξη στα παιδιά μου. Θα έβλεπαν τον σκύλο τους να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στο επόμενο βιβλίο μου. Ωστόσο έμελλε να συμβεί κάτι τραγικό. Κατά την παραγωγή του βιβλίου και πριν ακόμη τυπωθεί, ο Δίας σκοτώθηκε από έναν ασυνείδητο οδηγό ο οποίος έμεινε ατιμώρητος και αμετανόητος για τη δολοφονία του σκύλου μας μπροστά στα μάτια του παιδιού μου. Ο οδηγός που χτύπησε τον Δία με το φορτηγάκι δε σταμάτησε να βοηθήσει τον γιο μου ο οποίος αντίκρισε τη σκηνή σοκαρισμένος. Αναγκάστηκε να τον κουβαλήσει μόνος ως το σπίτι. Δυστυχώς δε σώθηκε.
Όλη η γειτονιά έκλαψε για τον Δία. Ξεχείλισαν τα ποτάμια όλων. Οι φίλοι των παιδιών μου αγκαλιάστηκαν σαν να χάθηκε ο πιο πολύτιμος φίλος τους… Ο Δίας μάλλον μπήκε στη ζωή μας για να μας μάθει για την αγάπη και την απώλεια. Λίγο πριν κυκλοφορήσει το βιβλίο, πρόλαβα να του το αφιερώσω. Το «Ένα ποτάμι μέσα μου» με συγκινεί για πολλούς λόγους. Κυρίως για την αγάπη που δε χάνεται ποτέ. Εκφράζεται σαν ένα ποτάμι μέσα μας που φουσκώνει όπως η καρδιά.
Με την «αναγέννηση» αυτού του βιβλίου, νιώθω ότι ο Δίας γεννιέται ξανά. Θυμόμαστε όλα όσα μας πρόσφερε στη σύντομη ζωή του. Κυριότερα, θυμόμαστε την αγάπη.
«…ό,τι κι αν γίνει, όπου κι αν πάω, ένα ποτάμι θα έχω μέσα μου – για κείνον και για όλους όσους αγαπώ. Για όλα όσα νιώθω. Γιατί μέσα στο ποτάμι, ανάμεσα στις δυο όχθες, ζει κάτι σημαντικό. Ζει η καρδιά. Και δεν πειράζει να φουσκώνει».
